Λαχτάρα για λίγο χιόνι

Παρνασσός
Είχα πεθυμήσει να δω λίγο χιόνι. Αφού ο καιρός δε μου είχε κάνει το χατήρι, τελικά αποφάσισα να ανηφορίσω προς το βουνό. Ήταν μαγικά, ένα κάτασπρο πέπλο είχε σκεπάσει τα πάντα! Δεν θα έχανα με τίποτε την ευκαιρία να πάρω μερικές λήψεις με τον αγαπημένο μου υπερευρυγώνιο φακό…

Μετά από λίγη περιπλάνηση στο βουνό και βουτηγμένος μέχρι το γόνατο στο χιόνι, είχα βρει το κατάλληλο κάδρο. Σήκωσα τη μηχανή και… «κλικ». Αυτή η λήψη μου «γέμισε» τις μπαταρίες, με έκανε να νιώσω φωτογράφος και πάλι.

Advertisements

Το οροπέδιο

Το οροπέδιο

Αποτυχία!

Μετά από διαδρομή πολλών χιλιομέτρων και πάρα πολύ κόπο, κατάφερα να φτάσω στο οροπέδιο. Ήταν μαγευτικά, τα κόκκινα λουλουδάκια έδιναν όμορφες κόκκινες ανταύγειες στο απέραντο πράσινο. Το φως έπεφτε άπλετο πίσω από τα σύννεφα που βρίσκονταν στο βάθος του ορίζοντα. Ώρα να βγάλω φωτογραφίες σκέφτηκα…

Έστησα τη μηχανή πάνω στο τρίποδο, ρύθμισα μικρό διάφραγμα για να έχω όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βάθος πεδίου, πήρα μια ανάσα και ξεκίνησα. Αποτυχία!

Τα σύννεφα φωτίζονταν τόσο έντονα από τον ήλιο, που δημιουργούσε μεγάλη αντίθεση με το έδαφος, ιδίως αυτό που βρισκόταν κοντά μου. Δοκίμασα μερικές λήψεις ακόμη αλλά όλες βγήκαν προβληματικές. Γύρισα πίσω απογοητευμένος, έθαψα τις φωτογραφίες σε ένα συρτάρι (του σκληρού μου δίσκου) όπου έμειναν για χρόνια.

Μήπως να τις «πείραζα» λίγο;

Σήμερα, χάζευα παλιές φωτογραφίες και βρήκα πάλι μπροστά μου το άλμπουμ από το οροπέδιο. Μια ιδέα στριφογύρισε στο μυαλό μου, μήπως να τις «πείραζα» λίγο; Έβαλα μπρος το ufraw και ξεκίνησα…

Προσπάθησα να μειώσω τη φωτεινότητα στα φωτεινά σημεία (σύννεφα κλπ), αυξάνοντας παράλληλα τη φωτεινότητα στα σκοτεινά σημεία (το έδαφος κοντά μου). Από κάποια στιγμή και μετά, άρχισε να μοιάζει με «κανονική» φωτογραφία τοπίου.

Το αποτέλεσμα δεν είναι ιδανικό, όμως κάτι σώθηκε να μου θυμίζει το υπέροχο οροπέδιο. Δυστυχώς, το μόνο που δεν κατάφερα ήταν να κάνω τα κόκκινα λουλουδάκια να ξεχωρίζουν, όπως την ημέρα που τα είχα ζωντανά μπροστά μου.

Το Geiranger fjord

Image

Σήμερα διαπίστωσα ότι δεν είχα ανεβάσει στο blog καμία φωτογραφία από το Geiranger fjord, το πιο πολυφωτογραφημένο αξιοθέατο της Νορβηγίας. Αισθάνθηκα μεγάλη ντροπή που έκρυβα αυτή τη φωτογραφία επί τόσα χρόνια!

Δεν είχα χρησιμοποιήσει καμιά φοβερή τεχνική, όμως η απίστευτη ομορφιά του τοπίου δεν αφήνει περιθώρια για κακές λήψεις. Ακόμη και ο χειρότερος φωτογράφος μπορεί να μεγαλουργήσει μπροστά σε αυτό το αριστούργημα της φύσης!

Image

Για να ολοκληρώσω την ξενάγηση, σας παραθέτω μια ακόμη φωτογραφία από την πίσω μεριά της πλαγιάς, που βλέπει σε ένα άλλο φιορδ. Πραγματικά απίστευτη εμπειρία να περιδιαβαίνεις εκείνη την περιοχή!

Ψάχνοντας στο συρτάρι -στο σκληρό δίσκο δηλαδή, που όμως δεν ακούγεται τόσο ποιητικά- ανακάλυψα αρκετές ακόμη φωτογραφίες που περιμένουν για να δημοσιευτούν. Σίγουρα θα υπάρξει συνέχεια… Όχι, νομίζατε ότι θα γλιτώνατε από μένα…

Ζωντανός

ηλιοβασίλεμα

Πέρασε καιρός

Επιτέλους, τα ξαναλέμε πάλι μετά από καιρό. Πέρασε ένα μεγάλο διάστημα που δεν έβγαλα καθόλου φωτογραφίες. Κάποιες αναμνηστικές από τα παιδιά μου προτίμησα να τις βγάλω με το κινητό. Είναι μεγάλη η ευκολία του κινητού όταν δεν έχεις καθόλου χρόνο, παίρνεις μια λήψη και τέλος. Ούτε ανάγκη για μετατροπή από raw και post processing, ούτε τίποτε. Απλά τη βγάζεις και την έχεις. Προφανώς η ποιότητα είναι υποδεέστερη όμως από το να μη βγάλω καθόλου φωτογραφίες, μάλλον είναι καλύτερα να βγάλω έστω και κάποιες. Είναι ο μόνος τρόπος για να σταματήσω το χρόνο που κυλάει βίαια και παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα του, να δημιουργήσω αναμνήσεις, να θυμάμαι.

Τον τελευταίο καιρό αυτό που μου έλλειψε εκτός από ελεύθερος χρόνος, ήταν τα τοπία. Ξαφνικά ανακάλυψα ότι για να βλέπεις τοπία πρέπει να ταξιδεύεις ή έστω να κάνεις αρκετές βόλτες. Ακόμη και αν έχεις φανταστικά τοπία δίπλα σου, δε μπορείς να τα δεις καλλιτεχνικά διότι το μάτι σου τα έχει χορτάσει από καιρό, τα έχει βαρεθεί. Θέλεις νέα τοπία, να σου τραβήξουν την προσοχή και τότε ίσως μπορέσεις να παίξεις με το φως και να πάρεις μια καλή φωτογραφία. Συνοψίζω, ελεύθερος χρόνος, ταξίδια, βόλτες, καταλήγουμε στο οικονομικό.

Μια νέα κοσμοθεωρία

Πριν την κρίση, πάντα είχα στο μυαλό μου ότι η φωτογραφία τοπίου είναι ένα ακριβό χόμπυ λόγω του ότι σε ωθεί να αγοράζεις ακριβό εξοπλισμό. Μέχρι πρόσφατα ποτέ δε μου είχε περάσει από το μυαλό ότι τα έξοδα για ταξίδια και μετακινήσεις που προυποθέτει η φωτογραφία τοπίου είναι σαφώς μεγαλύτερα από ένα σώμα, ένα φακό και ένα τρίποδο. Παλιά θεωρούσα δεδομένο ότι θα πηγαίνω εκδρομές, τώρα πια θεωρώ δεδομένο ότι θα κινούμαι κυρίως γύρω από το σπίτι μου.

Βρίσκομαι σε μεγάλη σύγχυση, μάλλον πρέπει να αναθεωρήσω αρκετά την κοσμοθεωρία μου μέχρι να μπορέσω να την προσαρμόσω στα δεδομένα της σύγχρονης ελλάδας. Κατάφερα να βάλω τη ζωή μου σε μια σειρά, τώρα πρέπει να μάθω να διακρίνω τα φανταστικά τοπία που είναι γύρω μου αν θέλω να συνεχίσω να είμαι φωτογράφος. Τα βράδια ονειρεύομαι ότι ζω σε έναν παράλληλο κόσμο που η βενζίνη έχει μισό ευρώ το λίτρο, και ταξιδεύω σε βουνά και ποτάμια όπως με ευχαριστούσε παλιότερα.

Ο φωτογράφος μέσα μου είναι ζωντανός

Αυτό το καλοκαίρι βρέθηκα σε ένα φανταστικό ξωκλήσι για μια βάφτιση, πήρα μαζί και τη μηχανή γιατί φοβήθηκα ότι θα σκουριάσει από την αχρηστία. Όταν τελείωνε η βάφτιση είχε πέσει ο ήλιος αρκετά και είχε δημιουργήσει μια όμορφη εικόνα. Έκανα ασυναίσθητα μια κίνηση και τράβηξα. Έτσι απλά, χωρίς τριπόδια, με υψηλό ISO, απλά για να αισθανθώ ότι μπορώ ακόμη να πάρω μια φωτογραφία τοπίου. Για να αισθανθώ ότι ο φωτογράφος μέσα μου είναι ζωντανός και περιμένει πότε θα του δωθούν ξανά ευκαιρίες.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Στο βουνό

στο βουνό

Επιτέλους τα κατάφερα να πάω μια εκδρομή στο βουνό! Υπήρχε χιόνι ψηλά και είπαμε μια μέρα να ανέβουμε για να φτιάξουν τα παιδιά χιονάνθρωπο, να παίξουν χιονοπόλεμο -κλασικά- και να φάμε ντόπια κρέατα -ακόμα πιο κλασικά-. Ήταν μια ωραία ηλιόλουστη μέρα χωρίς κρύο που την απολαύσαμε οικογενειακώς.

Αφού τελείωσε η εκδρομή και πήραμε τον κατήφορο του γυρισμού, σκέφτηκα ότι δεν έβγαλα ούτε μια φωτογραφία. Σταμάτησα, πήρα τη μηχανή και πήγα λίγο πιο πέρα που μου πόζαραν κάτι προβατάκια σαν μοντέλα. Αφού πήρα μερικές λήψεις τα πρόβατα, πήρα κι άλλη μία χωρίς αυτά. Τελικά αυτή μου αρέσει περισσότερο, νομίζω έγραψε καλά το φως στα βουνά.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Crop: Ένα σημαντικό εργαλείο

Είχα τραβήξει φωτογραφία ενός τοπίου που μου φαινόταν πολύ ωραίο. Γυρίζοντας στο σπίτι και βλέποντας τη φωτογραφία στην οθόνη του υπολογιστή διαπίστωσα ότι δε μου άρεσε καθόλου. Αποτέλεσμα ήταν να την παραμερίσω για αρκετό καιρό. Κάποια στιγμή που ξανάπεσα πάνω της, σκέφτηκα ότι αν έκοβα όλο το δεξί μέρος της φωτογραφίας και αρκετό από το πάνω, η φωτογραφία θα γινόταν πολύ καλύτερη. Μόλις έγινε το cropάρισμα, διαπίστωσα ότι το τοπίο με συγκινούσε περίπου το ίδιο όπως όταν το έβλεπα live. Είχα βρει ξανά το κάδρο που με είχε τραβήξει την πρώτη στιγμή, αλλά είχε χαθεί κάπου στην εκτέλεση της λήψης.

Αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα από πολλές φωτογραφίες που έχω σώσει κατά καιρούς. Η βιασύνη πολλές φορές δε με αφήνει να ρυθμίσω το κάδρο που πραγματικά μου «λέει κάτι» αλλά τραβάω στο περίπου ό,τι βλέπω μπροστά μου. Ευτυχώς σε κάποιες περιπτώσεις το crop μπορεί να διορθώσει το πρόβλημα.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Τοπίο, άγνωστες οι λοιπές λεπτομέρειες

 

Αυτή τη φωτογραφία δεν θυμάμαι πως και που ακριβώς την τράβηξα. Μπορώ να δω ημέρα και ώρα από το exif αλλά δε μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου τις υπόλοιπες πληροφορίες. Μοιάζει να είναι από τις κλασικές στιγμές που ο ουρανός καθρεφτίζεται στη θάλασσα και ένα βαρκάκι μου τραβάει την προσοχή, τόσο όσο να ξεβαρεθώ και να βγάλω τη μηχανή από την τσάντα. Εκείνη την ημέρα είδα πολλές εικόνες και προφανώς το μυαλό μου δεν κατάφερε να τις συγκρατήσει όλες. Ευτυχώς η φωτογραφική μου έκανε καλύτερη δουλειά.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Η κρυμμένη ομορφιά της βόρειας Εύβοιας

Μια ζωή ήμουν κάτοικος Αθήνας και για τη γειτονική Εύβοια ήξερα ελάχιστα πράγματα. Ήξερα τη Χαλκίδα και μερικά ακόμη γνωστά θέρετρα που συνηθίζουν να φτιάχνουν τα εξοχικά τους οι Αθηναίοι. Κάποια εποχή που μετακόμισα στη Χαλκίδα άρχισα σιγά σιγά να εξερευνώ το μέχρι τότε σχεδόν άγνωστο σε μένα νησί. Ξεκινούσα χωρίς χάρτη, με μόνο οδηγό τις πινακίδες των δρόμων. Δεν είχε σημασία για μένα ο προορισμός, μου αρκούσε να απολαύσω τη διαδρομή. Όσο διασχίζεις την Εύβοια οι εικόνες εναλλάσσονται, μπορείς να συναντήσεις από πανέμορφα ειδυλλιακά τοπία μέχρι τεράστια εργοστάσια.

Σε μια από τις πρώτες διαδρομές στο κεντρικό βόρειο τμήμα του νησιού αντίκρισα μια πινακίδα που οδηγούσε στους Καταρράκτες Δρυμώνα. Οποιοσδήποτε υπαινιγμός για την ύπαρξη νερού σε ένα βουνό λειτουργεί σαν μαγνήτης για μένα. Δεν θα το έχανα με τίποτε. Έτσι απλά.

Μόλις έφτασα, διαπίστωσα ότι πρόκειται για ένα ωραία διαμορφωμένο πάρκο στο βουνό. Υπήρχαν μονοπάτια για περπάτημα και τοπία απίστευτης φυσικής ομορφιάς με κυρίαρχο στοιχείο το νερό.  Άν είσαι φωτογράφος, ένα τέτοιο μέρος είναι σαν φωτογραφικό τζακ ποτ. Όπου και να γύριζα το βλέμμα μου έβλεπα ένα πιθανό κάδρο. Ζαλίστηκα, δεν έβγαλα τίποτε. Προχώρησα παρακάτω και είδα τη λιμνούλα με το μικρό καταρράκτη. Αυτό ήταν, είχα βρεί το τέλειο κάδρο. Πλέον δεν με ενδιέφερε να βγάλω ο,τιδήποτε άλλο, ήθελα μόνο να αποτυπώσω την ομορφιά που έβλεπα μπροστά μου. Για καλή μου τύχη είχα μαζί μου το τρίποδο, χωρίς αυτό δε νομίζω να πετύχαινα πολλά πράγματα με το λιγοστό φως που υπήρχε. Αφοσιώθηκα στο θέμα, δοκίμασα αρκετές γωνίες λήψης μέχρι που τράβηξα αυτή τη φωτογραφία. Έφυγα ικανοποιημένος, είχα καταφέρει να πάρω μαζί μου λίγη από την ομορφιά του φυσικού τοπίου.

Συγγραφή: Αndreas Langousis