Το Geiranger fjord

Image

Σήμερα διαπίστωσα ότι δεν είχα ανεβάσει στο blog καμία φωτογραφία από το Geiranger fjord, το πιο πολυφωτογραφημένο αξιοθέατο της Νορβηγίας. Αισθάνθηκα μεγάλη ντροπή που έκρυβα αυτή τη φωτογραφία επί τόσα χρόνια!

Δεν είχα χρησιμοποιήσει καμιά φοβερή τεχνική, όμως η απίστευτη ομορφιά του τοπίου δεν αφήνει περιθώρια για κακές λήψεις. Ακόμη και ο χειρότερος φωτογράφος μπορεί να μεγαλουργήσει μπροστά σε αυτό το αριστούργημα της φύσης!

Image

Για να ολοκληρώσω την ξενάγηση, σας παραθέτω μια ακόμη φωτογραφία από την πίσω μεριά της πλαγιάς, που βλέπει σε ένα άλλο φιορδ. Πραγματικά απίστευτη εμπειρία να περιδιαβαίνεις εκείνη την περιοχή!

Ψάχνοντας στο συρτάρι -στο σκληρό δίσκο δηλαδή, που όμως δεν ακούγεται τόσο ποιητικά- ανακάλυψα αρκετές ακόμη φωτογραφίες που περιμένουν για να δημοσιευτούν. Σίγουρα θα υπάρξει συνέχεια… Όχι, νομίζατε ότι θα γλιτώνατε από μένα…

Ο καταρράκτης

Από χρόνια άκουγα τα καλύτερα λόγια για την Έδεσσα. Όσοι είχαν πάει περιέγραφαν τους καταρράκτες σαν κάτι μοναδικό. Η περιέργεια χτύπησε κόκκινο, ήθελα οπωσδήποτε να δω τους καταρράκτες. Τελικά βρήκα την ευκαιρία και πήγα μια επίσκεψη. Οι συνθήκες ήταν μη ιδανικές για φωτογραφία, ήταν χειμώνας, υπήρχε μια περίεργη συννεφιά και το φως δεν βοηθούσε καθόλου την κατάσταση. Το χειρότερο, δεν είχα μαζί μου τρίποδο. Σε κάτι τέτοιες εκδρομές που πηγαίνεις για μια και μοναδική επίσκεψη, έχεις μόνο μια ευκαιρία για να φωτογραφίσεις τα αξιοθέατα. Εκεί δουλεύεις με ό,τι έχεις. Υπολογίζεις τις παραμέτρους και κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς δεδομένων των συνθηκών. Αν τα καταφέρεις, έχεις πάρει άλλη μια φωτογραφία τοπίου για το portfolio σου. Ακόμη κι αν αποτύχεις, θα έχεις πάρει άλλη μια αναμνηστική φωτογραφία για το οικογενειακό άλμπουμ.

Στάθηκα δίπλα από το μεγάλο καταρράκτη. Στην ατμόσφαιρα υπήρχε απίστευτη υγρασία και σταγονίδια νερού με πιτσιλούσαν σχεδόν από όλες τις κατευθύνσεις. Πήγα πιο κοντά στη ροή του νερού, πλέον τα πράγματα έγιναν επικίνδυνα για την ασφάλεια της φωτογραφικής μηχανής και του φακού. Τα σταγονίδια του νερού ήταν πιο μεγάλα και πιο πυκνά. Έβαλα το χέρι μου πάνω από το αλεξήλιο του φακού για να σιγουρέψω ότι δεν θα βραχεί το κρύσταλλο. Πήρα δύο-τρείς λήψεις κι έφυγα βιαστικά. Σκούπισα νευρικά τη μηχανή και το φακό μέχρι να βεβαιωθώ ότι δεν έχει απομείνει υγρασία στην επιφάνεια τους.

Από τις φωτογραφίες που τράβηξα, αυτή μου άρεσε περισσότερο. Είναι μια ξεχωριστή φωτογραφία για μένα επειδή την έβγαλα στο χέρι, μια αδιάφορη -φωτιστικά- ημέρα, που πίστευα ότι δεν έχω ελπίδα για κάτι αξιόλογο. Όποτε τη βλέπω θα μου θυμίζει ότι καμία ημέρα δεν είναι απαγορευτική για φωτογραφία, θα κάνω πάντα την προσπάθεια και ό,τι προκύψει.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Η κρυμμένη ομορφιά της βόρειας Εύβοιας

Μια ζωή ήμουν κάτοικος Αθήνας και για τη γειτονική Εύβοια ήξερα ελάχιστα πράγματα. Ήξερα τη Χαλκίδα και μερικά ακόμη γνωστά θέρετρα που συνηθίζουν να φτιάχνουν τα εξοχικά τους οι Αθηναίοι. Κάποια εποχή που μετακόμισα στη Χαλκίδα άρχισα σιγά σιγά να εξερευνώ το μέχρι τότε σχεδόν άγνωστο σε μένα νησί. Ξεκινούσα χωρίς χάρτη, με μόνο οδηγό τις πινακίδες των δρόμων. Δεν είχε σημασία για μένα ο προορισμός, μου αρκούσε να απολαύσω τη διαδρομή. Όσο διασχίζεις την Εύβοια οι εικόνες εναλλάσσονται, μπορείς να συναντήσεις από πανέμορφα ειδυλλιακά τοπία μέχρι τεράστια εργοστάσια.

Σε μια από τις πρώτες διαδρομές στο κεντρικό βόρειο τμήμα του νησιού αντίκρισα μια πινακίδα που οδηγούσε στους Καταρράκτες Δρυμώνα. Οποιοσδήποτε υπαινιγμός για την ύπαρξη νερού σε ένα βουνό λειτουργεί σαν μαγνήτης για μένα. Δεν θα το έχανα με τίποτε. Έτσι απλά.

Μόλις έφτασα, διαπίστωσα ότι πρόκειται για ένα ωραία διαμορφωμένο πάρκο στο βουνό. Υπήρχαν μονοπάτια για περπάτημα και τοπία απίστευτης φυσικής ομορφιάς με κυρίαρχο στοιχείο το νερό.  Άν είσαι φωτογράφος, ένα τέτοιο μέρος είναι σαν φωτογραφικό τζακ ποτ. Όπου και να γύριζα το βλέμμα μου έβλεπα ένα πιθανό κάδρο. Ζαλίστηκα, δεν έβγαλα τίποτε. Προχώρησα παρακάτω και είδα τη λιμνούλα με το μικρό καταρράκτη. Αυτό ήταν, είχα βρεί το τέλειο κάδρο. Πλέον δεν με ενδιέφερε να βγάλω ο,τιδήποτε άλλο, ήθελα μόνο να αποτυπώσω την ομορφιά που έβλεπα μπροστά μου. Για καλή μου τύχη είχα μαζί μου το τρίποδο, χωρίς αυτό δε νομίζω να πετύχαινα πολλά πράγματα με το λιγοστό φως που υπήρχε. Αφοσιώθηκα στο θέμα, δοκίμασα αρκετές γωνίες λήψης μέχρι που τράβηξα αυτή τη φωτογραφία. Έφυγα ικανοποιημένος, είχα καταφέρει να πάρω μαζί μου λίγη από την ομορφιά του φυσικού τοπίου.

Συγγραφή: Αndreas Langousis