Ζωντανός

ηλιοβασίλεμα

Πέρασε καιρός

Επιτέλους, τα ξαναλέμε πάλι μετά από καιρό. Πέρασε ένα μεγάλο διάστημα που δεν έβγαλα καθόλου φωτογραφίες. Κάποιες αναμνηστικές από τα παιδιά μου προτίμησα να τις βγάλω με το κινητό. Είναι μεγάλη η ευκολία του κινητού όταν δεν έχεις καθόλου χρόνο, παίρνεις μια λήψη και τέλος. Ούτε ανάγκη για μετατροπή από raw και post processing, ούτε τίποτε. Απλά τη βγάζεις και την έχεις. Προφανώς η ποιότητα είναι υποδεέστερη όμως από το να μη βγάλω καθόλου φωτογραφίες, μάλλον είναι καλύτερα να βγάλω έστω και κάποιες. Είναι ο μόνος τρόπος για να σταματήσω το χρόνο που κυλάει βίαια και παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα του, να δημιουργήσω αναμνήσεις, να θυμάμαι.

Τον τελευταίο καιρό αυτό που μου έλλειψε εκτός από ελεύθερος χρόνος, ήταν τα τοπία. Ξαφνικά ανακάλυψα ότι για να βλέπεις τοπία πρέπει να ταξιδεύεις ή έστω να κάνεις αρκετές βόλτες. Ακόμη και αν έχεις φανταστικά τοπία δίπλα σου, δε μπορείς να τα δεις καλλιτεχνικά διότι το μάτι σου τα έχει χορτάσει από καιρό, τα έχει βαρεθεί. Θέλεις νέα τοπία, να σου τραβήξουν την προσοχή και τότε ίσως μπορέσεις να παίξεις με το φως και να πάρεις μια καλή φωτογραφία. Συνοψίζω, ελεύθερος χρόνος, ταξίδια, βόλτες, καταλήγουμε στο οικονομικό.

Μια νέα κοσμοθεωρία

Πριν την κρίση, πάντα είχα στο μυαλό μου ότι η φωτογραφία τοπίου είναι ένα ακριβό χόμπυ λόγω του ότι σε ωθεί να αγοράζεις ακριβό εξοπλισμό. Μέχρι πρόσφατα ποτέ δε μου είχε περάσει από το μυαλό ότι τα έξοδα για ταξίδια και μετακινήσεις που προυποθέτει η φωτογραφία τοπίου είναι σαφώς μεγαλύτερα από ένα σώμα, ένα φακό και ένα τρίποδο. Παλιά θεωρούσα δεδομένο ότι θα πηγαίνω εκδρομές, τώρα πια θεωρώ δεδομένο ότι θα κινούμαι κυρίως γύρω από το σπίτι μου.

Βρίσκομαι σε μεγάλη σύγχυση, μάλλον πρέπει να αναθεωρήσω αρκετά την κοσμοθεωρία μου μέχρι να μπορέσω να την προσαρμόσω στα δεδομένα της σύγχρονης ελλάδας. Κατάφερα να βάλω τη ζωή μου σε μια σειρά, τώρα πρέπει να μάθω να διακρίνω τα φανταστικά τοπία που είναι γύρω μου αν θέλω να συνεχίσω να είμαι φωτογράφος. Τα βράδια ονειρεύομαι ότι ζω σε έναν παράλληλο κόσμο που η βενζίνη έχει μισό ευρώ το λίτρο, και ταξιδεύω σε βουνά και ποτάμια όπως με ευχαριστούσε παλιότερα.

Ο φωτογράφος μέσα μου είναι ζωντανός

Αυτό το καλοκαίρι βρέθηκα σε ένα φανταστικό ξωκλήσι για μια βάφτιση, πήρα μαζί και τη μηχανή γιατί φοβήθηκα ότι θα σκουριάσει από την αχρηστία. Όταν τελείωνε η βάφτιση είχε πέσει ο ήλιος αρκετά και είχε δημιουργήσει μια όμορφη εικόνα. Έκανα ασυναίσθητα μια κίνηση και τράβηξα. Έτσι απλά, χωρίς τριπόδια, με υψηλό ISO, απλά για να αισθανθώ ότι μπορώ ακόμη να πάρω μια φωτογραφία τοπίου. Για να αισθανθώ ότι ο φωτογράφος μέσα μου είναι ζωντανός και περιμένει πότε θα του δωθούν ξανά ευκαιρίες.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Επιβάτης 1ης θέσης

Μπήκαμε στο ferry, τριγύρω ερημιά. Ήταν σχετικά νωρίς και η κίνηση ήταν αραιή. Το ταξίδι θα διαρκούσε ελάχιστα, ήταν τακτικό δρομολόγιο που διέσχιζε απέναντι το fjord, κάτι σαν το Ρίο-Αντίρριο αλλά χωρίς γέφυρα. Ανέβηκα στο κατάστρωμα για να χαζέψω το τοπίο. Ήμουν ολομόναχος και είχα ανακαλύψει την καλύτερη θέση στο πλοίο. Επιβάτης 1ης θέσης! Τράβηξα μόλις 3 φωτογραφίες και παρέμεινα να χαζεύω τη θέα.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Παγκάκι με θέα 5*

 

Κάποια παγκάκια υπάρχουν για να σου προσφέρουν απλά ένα κάθισμα να ξαποστάσεις. Κάποια άλλα προσφέρουν και κάτι παραπάνω, θέα. Αν το τοπίο είναι τόσο όμορφο που δε μπορείς να το πιστέψεις, τα παγκάκια σε βοηθούν να μείνεις όσο χρειάζεται μέχρι να βεβαιωθείς ότι είσαι ξύπνιος και ότι όντως υπάρχει στην πραγματικότητα αυτό το μέρος που βλέπεις. Αυτή τη φορά αποφάσισα αντί για τη θέα να φωτογραφίσω το παγκάκι.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Ανάμεσα σε νερό

 

Από τη μια η λίμνη, από την άλλη η θάλασσα, ανάμεσα η βάρκα. Το τελευταίο φως του ηλιοβασιλέματος μου δίνει την ευκαιρία να πάρω μερικές λήψεις. Στήνω το τρίποδο και δοκιμάζω μερικές γωνίες,  όπως συνήθως η πρώτη είναι αυτή που τελικά μου αρέσει περισσότερο. Υποτίθεται ότι κάθε λήψη έρχεται για να βελτιώσει την προηγούμενη, στην πράξη όμως κάθε απόκλιση από το αρχικό κάδρο παύει να μου θυμίζει τη φωτογραφία που ήθελα να βγάλω. Μπορεί οι επόμενες φωτογραφίες να έχουν καλύτερες ρυθμίσεις για τη φωτεινότητα και το βάθος πεδίου, τους λείπει όμως αυτό το κάτι που μου είχε τραβήξει αρχικά την προσοχή. Αυτή τη διαπίστωση την έχω κάνει εδώ και πολλά χρόνια και συνεχίζω να παίρνω παραπάνω από μία λήψεις σε κάθε θέμα από ανασφάλεια. Ίσως κάποια στιγμή καταφέρω να πείσω τον εαυτό μου ότι μια λήψη μου αρκεί.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Τοπίο, άγνωστες οι λοιπές λεπτομέρειες

 

Αυτή τη φωτογραφία δεν θυμάμαι πως και που ακριβώς την τράβηξα. Μπορώ να δω ημέρα και ώρα από το exif αλλά δε μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου τις υπόλοιπες πληροφορίες. Μοιάζει να είναι από τις κλασικές στιγμές που ο ουρανός καθρεφτίζεται στη θάλασσα και ένα βαρκάκι μου τραβάει την προσοχή, τόσο όσο να ξεβαρεθώ και να βγάλω τη μηχανή από την τσάντα. Εκείνη την ημέρα είδα πολλές εικόνες και προφανώς το μυαλό μου δεν κατάφερε να τις συγκρατήσει όλες. Ευτυχώς η φωτογραφική μου έκανε καλύτερη δουλειά.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Εκεί που τα βουνά σμίγουν με τη θάλασσα

 

Είχα κλείσει δωμάτιο για να περάσω ένα βράδυ σε έναν ενδιάμεσο σταθμό της διαδρομής μου. Όταν έφτασα στο μοτέλ διαπίστωσα ότι ήταν απαρχαιωμένο. Αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν να χρεώνουν τόσα λεφτά γι’ αυτό το δωμάτιο. Μόλις μπήκα μέσα και κοίταξα έξω από τη τζαμαρία, κατάλαβα. Το δωμάτιο βρισκόταν σχεδόν πάνω στο νερό και η θέα ήταν μοναδική. Άνοιξα τη τζαμαρία, έστησα το τρίποδο και έκανα αυτό που έπρεπε.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Ατλαντικός

 

συχη απογευματινή βόλτα σε ένα μέρος πολύ μακρυά από το σπίτι μου. Η θάλασσα ήταν γαλήνια. Τα βράχια στην άκρη της παραλίας μου τράβηξαν αμέσως την προσοχή. Χρειάστηκε να περπατήσω πάνω τους για να καταλάβω ότι πρόκειται για υπερμεγέθη βότσαλα. Ξανακοίταξα τη θάλασσα με δέος. Η δύναμη του ωκεανού ήταν ζωγραφισμένη με αυτές τις πέτρες.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Εκτυφλωτικό λευκό

Μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη ημέρα βρέθηκα σε μια σχεδόν έρημη παραλία. Λογικό, αφού αυτή την εποχή θέλει αρκετό θάρρος για να κάνεις μπάνιο στη θάλασσα. Αυτό που μου τράβηξε αμέσως την προσοχή ήταν το παρατηρητήριο του ναυαγοσώστη. Ήταν λευκό, τόσο έντονο που σε συνδυασμό με το δυνατό μεσημεριανό ήλιο έλαμπε ολόκληρο. Πλησίασα κοντά για να το φωτογραφίσω και το οπτικό μου πεδίο γέμισε φως από την αντανάκλαση. Δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω χωρίς να απαθανατίσω το τέλειο λευκό χρώμα που είχα μπροστά μου.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Περιμένοντας το καλοκαίρι

Ήταν μια βροχερή ημέρα με κρύο και δυνατό άνεμο. Βγήκα για έναν περίπατο. Στην παραλία, τα κύματα χτυπούσαν μανιασμένα την ακτή. Κάποια στιγμή την είδα, ήταν μια ντουζιέρα στην άκρη της αμμουδιάς. Με παραξένεψε, μου ήρθαν στο νου καλοκαιρινές αναμνήσεις από μπάνια και παιχνίδια στη θάλασσα. Εκείνη τη στιγμή τίποτε άλλο τριγύρω δεν θύμιζε καλοκαίρι, ήταν μια παραφωνία στο χειμερινό σκηνικό. Ο ουρανός πίσω ήταν σκοτεινός, όμως τη ντουζιέρα έλουζε ένα απαλό φως που την έκανε να δείχνει παράξενα όμορφη. Ενστικτωδώς σήκωσα τη μηχανή και τη φωτογράφισα.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Έτσι ξεκίνησαν όλα…

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου η σχέση μου με τη φωτογραφία ήταν point-and-shoot. Σημάδευα προς την κατεύθυνση που ήθελα και απλά πατούσα το κουμπάκι.

Οι φωτογραφικές που χρησιμοποιούσα -δανεικές φιλμάτες compact ή μιας χρήσης ή κινητό- ήταν αυτής της λογικής, προεστιασμένες στα 3 μέτρα χωρίς καμία δυνατότητα επέμβασης στις ρυθμίσεις. Τα αποτελέσματα ήταν πάντα απογοητευτικά αλλά το είχα συνηθίσει σε σημείο που το θεωρούσα δεδομένο.

Κάποια στιγμή έκανα το μεγάλο βήμα και πήρα μια ψηφιακή compact. Την πλήρωσα ακριβά εκείνη την εποχή και νόμιζα ότι θα βγάζω καταπληκτικές φωτογραφίες επειδή έτσι μου είπε ο πωλητής του καταστήματος. Τα αποτελέσματα ήταν εξίσου απογοητευτικά. Καμία σχέση με αυτό που νόμιζα ότι θα πετύχω. Ανακάλυψα όμως ότι πλέον υπήρχαν κάποιες ρυθμίσεις που μπορούσα να κάνω για να επέμβω στη λήψη. Έπεσα με τα μούτρα. Συνέχιζα να τραβάω στο Auto γιατί δεν τα κατάφερνα με τις ρυθμίσεις. Ακόμη δεν είχα πεισθεί ότι μπορώ να τα καταφέρω. Μετά απο καμιά 300 ημιεπιτυχημένες προσπάθειες τράβηξα αυτή τη φωτογραφία.

Ενθουσιάστηκα! Αισθάνθηκα ότι ξεπέρασα τον ευατό μου. Αδιαφόρησα που σε κανέναν άλλο δεν άρεσε η φωτογραφία, μου άρεσε εμένα και αυτό έφτανε. Ήταν πλέον όλα ξεκάθαρα στο μυαλό μου, θα αποτύπωνα εικόνες και θα το έκανα όσο καλύτερα γίνεται. Γιατί μπορούσα!

Έτσι ξεκίνησαν όλα…

Συγγραφή: Αndreas Langousis