Φωτογραφία τοπίου με ανεμογεννήτριες

Τοπίο με ανεμογεννήτριες

Φωτογραφία: inhabitat.com

Ένας νέος διαφορετικός κόσμος

Η πρόσφατη εμπλοκή μου σε σχετική με την ενέργεια ιστοσελίδα, με έφερε κοντά σε έναν ολόκληρο κόσμο φωτογραφίας που μέχρι τώρα δεν είχα φανταστεί ότι υπάρχει.

Οι ανεμογεννήτριες, μεγάλες και επιβλητικές, μεμονωμένες ή σε μικρές ομάδες, μπορούν να απογειώσουν μια φωτογραφία τοπίου αν συμπεριληφθούν σε μια άκρη του κάδρου. Τα αιολικά πάρκα, συστάδες αρκετών ανεμογεννητριών, μπορούν να συνθέσουν ένα πανίσχυρο landscape κάδρο χωρίς την ανάγκη ύπαρξης άλλων στοιχείων στη φωτογραφία.

Ένα αδιάφορο και flat τοπίο, με μία επιβλητική ανεμογεννήτρια αποκτά άλλη προοπτική, γίνεται ενδιαφέρον φωτογραφικά.

Τι γίνεται όμως με την προστασία του περιβάλλοντος;

Αν και η ενέργεια από τις ανεμογεννήτριες βαφτίζεται ως «πράσινη ενέργεια», η αλήθεια είναι πως αυτές οι θηριώδεις κατασκευές με τους τεράστιους έλικες, έχουν επίσης πολύ υψηλή στάθμη θορύβου κατά τη λειτουργία τους. Τα αιολικά πάρκα συνήθως προκαλούν περισσότερα προβλήματα στα οικοσυστήματα που τοποθετούνται, από αυτά που υποτίθεται ότι έρχονται να λύσουν.

Στο εξωτερικό έχουν αρχίσει να τα τοποθετούν στη θάλασσα, εκεί που δεν πρόκειται να ενοχλήσουν κανέναν. Κι εκεί υπάρχει μεγάλο φωτογραφικό ενδιαφέρον βέβαια, το σημαντικό όμως είναι πως παράγουν πραγματικά «καθαρή» ενέργεια χωρίς να επιβαρύνουν το περιβάλλον.

Θα ασχοληθώ με αυτό το νέο είδος φωτογραφίας;

Μέχρι πριν από λίγο καιρό, προσπερνούσα αδιάφορα τα αιολικά πάρκα που έβρισκα στο δρόμο μου. Σήμερα, ύστερα από όλες τις υπέροχες landscape φωτογραφίες που έχω δει και θαυμάσει, νομίζω θα μου είναι πολύ δύσκολο να περάσω κοντά από ανεμογεννήτριες χωρίς να προσπαθήσω τουλάχιστον να πάρω μια λήψη. Και που ξέρετε, μπορεί να είναι καλό το φως εκείνη τη στιγμή…

Γιατί έχω καιρό να ανεβάσω φωτογραφίες

flydeals

Τον τελευταίο καιρό πέρασα κάθε ημέρα και κάθε νύχτα ασχολούμενος με ένα νέο project. Είναι μια ιστοσελίδα για αεροπορικά εισιτήρια, προσφορές και συμβουλές για οικονομικά ταξίδια. Παρότι νέα, ήδη έχει δείξει ότι έχει δυναμική να πάει πολύ καλά. Δυστυχώς αυτή μου η εμπλοκή, είχε μεγάλη επίπτωση στη μεγάλη μου αγάπη, τη φωτογραφία. Από όταν ξεκίνησα έχω τραβήξει ελάχιστες φωτογραφίες, κι αυτές βρίσκονται ακόμη στη μνήμη της φωτογραφικής μηχανής. Δεν υπάρχει χρόνος ούτε για να τις περάσω στον υπολογιστή.

Η ίδια ομάδα που φτιάχνουμε το flydeals® ξεκινάμε ένα νέο project, ακόμη πιο περίπλοκο και χρονοβόρο, και θα το έχουμε έτοιμο σε μερικούς μήνες. Σε αυτούς τους μήνες θα συνεχίσω να τραβάω όποιο όμορφο τοπίο βρεθεί μπροστά μου -τις μετρημένες φορές που βγαίνω για βόλτα-, ή μια όμορφη στιγμή. Ίσως μετά τις γιορτές καταφέρω να ανεβάσω και καμιά όμορφη φωτογραφία. Μόλις ολοκληρωθεί η φάση της κατασκευής των ιστοσελίδων και ομαλοποιηθεί η δουλειά μου, ελπίζω να επιστρέψω δριμύτερος.

Καλές γιορτές με υγεία για όλους!

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Να πάνε να γαμηθούν οι αγανακτισμένοι

Μια από τις συγκεντρώσεις που πήγα, απουσιάζει εντελώς το στοιχείο της διαμαρτυρίας

Όταν ξεκίνησε το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών είπα να συμμετάσχω κι εγώ γιατί όλες οι τελευταίες πορείες που είχαν διοργανώσει οι συνδικαλιστές μας ήταν φιάσκο και δεν έβλεπα άλλο τρόπο άμεσης διαμαρτυρίας. Δεν είδα με καθόλου καλό μάτι τη συμμετοχή ανθρώπων με τόσο διαφορετικές πεποιθήσεις αλλά σκέφτηκα ας τους δώσω μια ευκαιρία. Στην πορεία ξενέρωσα με διάφορα πράγματα, κυρίως με αυτούς που έψαχναν ευκαιρία για να τραγουδήσουν τον εθνικό ύμνο και ορισμένοι να χαιρετήσουν φασιστικά κατά τη διάρκεια του. Αναρωτιόμουν τι στο διάολο κάνω με αυτούς τους ανθρώπους που οι απόψεις μας διαφέρουν κατά 3 έτη φωτός απόσταση.

Αργότερα κατάλαβα πως οι αγανακτισμένοι και οι λαϊκές συνελεύσεις είναι το νέο trend και σταμάτησα να πηγαίνω. Ο κόσμος πήγαινε να κάνει περατζάδα, έλειπε το στοιχείο της έντονης διαμαρτυρίας. Πολλοί πήγαιναν για να αυτοπροβληθούν και να προπαγανδίσουν τις απόψεις τους, άλλοι για χαβαλέ, άλλοι για τα βρώμικα, άλλοι ήταν βολεμένοι πασόκοι που απλά δεν συμφωνούσαν σε μερικά σημεία των πολιτικών λιτότητας. Αυτοί που ήθελαν πραγματικά να διαμαρτυρηθούν ήταν καταδικασμένοι να βρίσκονται ανάμεσα σε μια ετερόκλητη μάζα ανθρώπων που αποδυνάμωνε το στοιχείο της διαμαρτυρίας και πρόσθετε χαρακτηριστικά λαϊκού πανηγυριού.

Μετά από αρκετό καιρό που δεν ασχολούμαι πια με το θέμα, παρατηρώ διάφορους από τους ανθρώπους που ήταν αγανακτισμένοι και πως χειραγωγούνται από τα media και τους «αρχιερείς» της προπαγάνδας.

  • Για τους φασίστες αρκεί μια ένταση στο Αιγαίο με τους Τούρκους και τα δήθεν πετρέλαια ώστε να συμπλεύσουν με το κράτος και να ξεχάσουν όλα τα προβλήματα που έχουν.
  • Για τους υπόλοιπους αρκεί να μας κατακερματίσουν σε μικρές ομάδες και να στρέψουν τη μία εναντίον της άλλης. Πχ, εργαζόμενοι εναντίων ανέργων, ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίων δημοσίων, υπάλληλοι του υπουργείου οικονομικών εναντίων άλλων υπουργείων, κλπ.

Ξαφνικά βρισκόμαστε να τρώμε τις σάρκες μας και έχουμε ξεχάσει ποιοι λόγοι μας οδήγησαν στο βούρκο. Δεν υπάρχει ιδεολογία, μόνη πυξίδα μας το βραχυπρόθεσμο προσωπικό συμφέρον. Να πατήσουμε πάνω στα πτώματα των συνανθρώπων μας ώστε να τη βγάλουμε καθαρή. Η αλληλεγγύη είναι μια άγνωστη λέξη για εμάς.

Αυτή την ώρα χάνονται οι εργασίες κατά χιλιάδες, οι άστεγοι πληθύνονται διαρκώς, άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια για το φαγητό τους, γονείς αφήνουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα γιατί δε μπορούν να τα θρέψουν. Αυτή την ώρα, το να βγαίνεις και να δηλώνεις αγανακτισμένος είναι γελοίο, είναι ασέβεια. Κάτσε καλύτερα στο σπίτι σου αν δεν έχεις σκοπό να παλέψεις για τους συνανθρώπους σου και για σένα.

Να πάνε να γαμηθούν οι αγανακτισμένοι. Ό,τι κι αν πάθουμε σαν λαός μας αξίζει, γιατί λειτουργούμε πάντα με γνώμονα το κοντόφθαλμο προσωπικό συμφέρον.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Φωτογραφία και ραδιενέργεια

Μέχρι πριν λίγο καιρό αναζητούσαμε καταναλωτικά προιόντα που να αναγράφουν «Made in Japan» γιατί πιστεύαμε ότι είναι τεχνολογικά ανώτερα και έχουν περάσει καλύτερο έλεγχο ποιότητας. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Υπάρχει μεγάλος προβληματισμός σχετικά με τις εξαγωγές της Ιαπωνίας, κατά πόσο έχουν εκτεθεί τα προιόντα της στην ραδιενέργεια.

Προιόντα μεγάλων εταιρειών του χώρου της φωτογραφίας όπως οι Canon, Nikon, Sony πλέον αρχίζουν να γίνονται εν δυνάμει επικίνδυνα επειδή υπάρχουν αμφιβολίες αν τα ίδια τα προιόντα ή κάποια μέρη τους έχουν εκτεθεί σε κάποιας μορφής ραδιενεργό ακτινοβολία. Να έχουν εκτεθεί σε ισχυρή ακτινοβολία δεν υπάρχει περίπτωση, θα είχαν μπλοκαριστεί οι εισαγωγές τους από άλλες χώρες. Το θέμα είναι αν έχουν εκτεθεί σε μια μικρής ισχύος ακτινοβολία όπου δεν υπάρχει σοβαρός κίνδυνος, αλλά δε μπορούμε να ορκιστούμε ότι ο κίνδυνος είναι εντελώς ανύπαρκτος.

Θεωρητικά κάθε εισαγωγέας ειδών από την Ιαπωνία θα έπρεπε να δώσει 100 ευρώ και να εξοπλιστεί με ένα μετρητή ακτινοβολίας ώστε να μπορεί να ελέγχει αν είναι εντελώς ακίνδυνο κάθε φορτίο που παραλαμβάνει. Θα ήταν μια κίνηση προστασίας του ίδιου, του προσωπικού του και των πελατών του. Η πράξη όμως έχει αποδείξει πως στο βωμό του κέρδους αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους επιχειρηματίες. Δεν θα έστελναν πίσω τα προιόντα που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του τζίρου τους, θα τα προωθούσαν κανονικά στην αγορά. Κανένας επιχειρηματίας δεν πρόκειται να κάνει τέτοιον έλεγχο για να μην υπάρχουν στοιχεία και μάρτυρες ότι υπάρχει οποιοδήποτε πρόβλημα.

Εμείς σαν καταναλωτές τι κάνουμε για να προστατευτούμε; Κάποιοι λένε ότι η ακτινοβολία που λαμβάνει ένας άνθρωπος από διάφορες πηγές είναι πολλαπλάσια από αυτή που ενδέχεται να δεχθεί από μια φωτογραφική μηχανή. Αν σκεφτείς πως όλα αυτά συσσωρεύονται αθροιστικά στον ανθρώπινο οργανισμό, είναι φρόνιμο να αποφεύγουμε όσες πηγές ακτινοβολίας μπορούμε να αποφύγουμε. Αν είναι μικρότερο το άθροισμα των πηγών ακτινοβολίας που εκτίθεσαι, είναι μικρότερες οι πιθανότητες να πάθεις κάτι. Αυτό είναι σαφές.

Σε αυτό το σημείο οι καταναλωτές πρέπει να δράσουμε συλλογικά για να προστατέψουμε την υγεία μας. Πρέπει να απαιτήσουμε να θεσπιστούν αυστηρότεροι κανόνες και έλεγχοι στις εισαγωγές. Ίσως πρέπει να μποϋκοτάρουμε όλα τα γιαπωνέζικα προιόντα μέχρι οι εισαγωγείς να καταλάβουν πως πρέπει οι ίδιοι να αναλάβουν πρωτοβουλίες για ελέγχους και να μας δώσουν εγγυήσεις γι’ αυτό.

Έχω σύστημα της Canon. Δεν πρόκειται να αγοράσω καινούριο προιόν μέχρι να υπάρχουν εγγυήσεις ότι είναι ασφαλές. Αν δεν υπάρξει κάτι τέτοιο, θα στραφώ σε μεταχειρισμένα. Αν υπάρχει απόλυτη ανάγκη να αγοράσω κάτι καινούριο, θα υποχρεωθώ να δώσω τα 100 ευρώ για την αγορά του μετρητή ώστε να ελέγξω αυτοπροσώπως το προιόν που θα αγοράσω για ακτινοβολία. Αυτός ο μετρητής θα είναι χρήσιμος για μεγάλη γκάμα προιόντων όπως αυτοκίνητα και καταναλωτικά ηλεκτρονικά, το πρόβλημα είναι πολύ πιο ευρύ από τον φωτογραφικό μας εξοπλισμό.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

I hate street photographers

  • αν ασχολείσαι με τη φωτογραφία δρόμου
  • αν πιστεύεις ότι η φωτογραφία δρόμου είναι ανώτερο είδος φωτογραφίας
  • αν πιστεύεις ότι η φωτογραφία δρόμου είναι το μόνο είδος φωτογραφίας, τα υπόλοιπα είναι απλές καταγραφές (snapshots) μιας στιγμής
  • αν θεωρείς ότι οι φωτογραφίες πρέπει να είναι ασπρόμαυρες για να είναι καλές
  • αν βρίσκεις την τέχνη σε θολές και ανεστίαστες φωτογραφίες με χαμηλής ποιότητας εικόνα
  • αν ψάχνεις σε κάθε φωτογραφία να διαβάσεις μια ιστορία που όμως δεν φαίνεται με την πρώτη ανάγνωση και κάνεις «πολλαπλές αναγνώσεις» για να τη βρείς

Αν ανήκεις σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω περιπτώσεις καλύτερα να σταματήσεις το διάβασμα του άρθρου εδώ. Η συνέχεια σίγουρα θα σε κάνει να νιώσεις άσχημα, ίσως σε προσβάλλει και σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να σε οδηγήσει στον ψυχαναλυτή. Εγώ δεν φταίω, προειδοποίησα.

Παρότι είμαι φωτογράφος, αυτό που οι περισσότεροι φωτογράφοι αποκαλούν «η τέχνη της φωτογραφίας» ή «καλλιτεχνική φωτογραφία» μου φέρνει μια ελαφρά δυσπεψία, που κατά περιόδους γίνεται πιο βαριά. Δεν το ανακάλυψα τώρα αυτό, από τα πρώτα  φωτογραφικά μου βήματα είχα αυτή την ενόχληση.

Όπως σε κάθε τέχνη, έτσι και στη φωτογραφία υπάρχει η τέχνη που καταλαβαίνεις και αυτή που δεν καταλαβαίνεις. Αυτό το σέβομαι. Στο σινεμά, μπορεί να καταλαβαίνω ελάχιστα την τέχνη του Lars von Trier αλλά βλέπω άλλους που την αντιλαμβάνονται καλύτερα και μπορούν να εξηγήσουν κάποια πράγματα γι’αυτή. Σε κάθε περίπτωση είμαι σίγουρος ότι είναι απείρως καλύτερη από την τέχνη του Γιάννη Χαρτοματζίδη ο οποίος σκηνοθετούσε βιντεοταινίες με τον Στάθη Ψάλτη. Είναι προφανές.

Στην τέχνη της φωτογραφίας δεν υπάρχει κάτι ανάλογο. Δηλαδή αν για παράδειγμα δε μπορέσεις να καταλάβεις μια φωτογραφία συνήθως δεν υπάρχει κάποιος να σου την εξηγήσει. Οι άνθρωποι χωρίζονται σε αυτούς που «γνωρίζουν» και τους «άλλους». Αυτοί που γνωρίζουν δεν σου λένε όμως τι ακριβώς είδαν στη φωτογραφία, τι εξήγηση έδωσαν στο φαινομενικά ανεξήγητο του θέματος. Αρχίζουν κάτι ιστορίες για «πολλαπλές αναγνώσεις» που σε κάθε μία βλέπουν και κάτι καινούριο, σου λένε ότι ο φωτογράφος διηγήται μια ιστορία με τη σύνθεση της φωτογραφίας αλλά ποτέ δεν σου λένε ποια είναι η ιστορία αυτή. Ακόμη και να τους εκβιάσεις να σου πουν, η ιστορία αυτή δεν θα στέκει με τίποτε. Όταν ακούω τέτοιες ιστορίες -τις λίγες φορές που έχει συμβεί- το μόνο πράγμα που σκέφτομαι είναι πως ο καθένας μπορεί από μια φωτογραφία να φτιάξει μια ιστορία βάζοντας μπόλικη φαντασία. Το δύσκολο είναι να τραβήξει ο φωτογράφος μια φωτογραφία εξιστορώντας μια ολόκληρη ιστορία και το εντελώς αδύνατο είναι να συμπίπτουν αυτές οι δύο ιστορίες, αυτή του φωτογράφου και αυτή του αναγνώστη. Είναι σα να βλέπουν δύο άνθρωποι ταυτόχρονα το ίδιο όνειρο, εφικτό μόνο στη σφαίρα της φαντασίας.

Φωτογραφία Δρόμου - Street photography

Street photography - Photo by Joseph Gartenmayer

Μέχρι εδώ δεν υπάρχει πρόβλημα όσο ο καθένας κοιτάζει τη δουλειά του συνυπάρχουμε όλοι αρμονικά, ο καθένας χαίρεται την τέχνη που του αρέσει και μπορεί να κατανοήσει. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν η μία ομάδα αρχίζει και απαξιώνει την άλλη ομάδα. Δυστυχώς η ομάδα των street photographers, φιλμάτων, ασπρόμαυρων και λοιπών φανατικών της «τέχνης της φωτογραφίας» έχει δημιουργήσει μια ελίτ που συστηματικά απαξιώνει κάθε άλλο είδος φωτογραφίας. Υπάρχουν κάποιοι «μεγάλοι δάσκαλοι» που κατέχουν την «υπέρτατη γνώση» και καθοδηγούν τον κόσμο μέσω διαδικτύου, βιβλίων και σεμιναρίων στο να σνομπάρουν κάθε φωτογραφία που δεν πληροί τα στάνταρ που έχουν ορίσει. Ο κόσμος τους ακολουθεί, κανείς δε μπορεί να καταλάβει αυτή την τέχνη από μόνος του, πρέπει κάποιος να τους μυήσει σε αυτήν. Μόλις τελειώσει η διαδικασία της μύησης προκύπτει ένας ακόμη «δάσκαλος».

Το περίεργο με αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι δείχνουν να ενοχλούνται με οποιοδήποτε όμορφο είδος φωτογραφίας. Φωτογραφίες με κορεσμένα ζωντανά χρώματα όπως αυτές που προκύπτουν από macro-φωτογράφιση ή φωτογράφιση τοπίου τύπου καρτ-ποστάλ βρίσκονται πάντα στην κορυφή της λίστας του κακού. Μόλις αντικρίσουν τέτοιες φωτογραφίες γίνονται απίστευτα επιθετικοί διατυμπανίζοντας ότι στην ουσία δεν πρόκειται για φωτογραφία αλλά για απλή λήψη στιγμιοτύπων με φωτογραφική μηχανή χωρίς καμία τέχνη. Εντάξει κύριοι, αν εσείς μπορείτε να κάνετε φωτογραφία με ανθρώπους σε ασπρόμαυρο, αποκλείεται κάποιος άλλος να κάνει φωτογραφία με ζουζούνια και όμορφα χρώματα; Μήπως σας φταίνε τα χρώματα; Δεν υπάρχει λογική.

Το κορυφαίο είναι πως ακόμη και μεταξύ τους όταν θέλουν να πουν σε κάποιον ότι δεν είναι καλή η φωτογραφία του, του λένε ότι μοιάζει με καρτ-ποστάλ ή ότι είναι «απλή καταγραφή της πραγματικότητας» – snapshot. Αντίθετα όταν είναι καλή του λένε ότι έχει κάνει:

  • μεταμόρφωση
  • παρέμβαση
  • υπέρβαση της πραγματικής σκηνής

Κοιτάζω τις φωτογραφίες που παίρνουν αυτές τις διθυραμβικές κριτικές και ανακαλύπτω ότι στο 50% των περιπτώσεων πρόκειται για φωτογραφίες:

  • Ανεστίαστες (φλου)
  • Θολές
  • Τραβηγμένες με Toy Cameras (τύπου Holga) ή άλλου είδους άθλιας φωτογραφικής μηχανής που η ποιότητα εικόνας της είναι χειρότερη από την ξεθωριασμένη φωτογραφία που είχε ο παππούς μου από το στρατό.

Στο υπόλοιπο 50% των περιπτώσεων βλέπω τις φωτογραφίες δρόμου (street photography) που ξεχωρίζουν από το σωρό και θεωρούνται «τέχνη». Αυτές περιέργως δεν είναι καθόλου θολές ή ανεστίαστες, έχουν κάποια άλλα κοινά χαρακτηριστικά:

  • Πολλή μαυρίλα, είναι πάντα σε ασπρόμαυρο με έμφαση στις έντονες σκιές και στο μαύρο
  • Τα όμορφα πράγματα κατά κανόνα αποφεύγονται γιατί προκαλούν αρνητικές κριτικές. Δεν θα δεις φωτογραφία δρόμου με φόντο τα λουλούδια ενός κήπου ή το ηλιοβασίλεμα σε ένα πάρκο.
  • Υπάρχουν πάντα άνθρωποι σε τυχαίες στιγμές. Αν είναι πάνω από δύο -που συνήθως είναι- υποτίθεται ότι περιγράφουν μια ιστορία. Μια ιστορία με μια ομάδα τυχαίων ανθρώπων που τους έπιασε ο φακός σε μια φάση που κάποιοι από αυτούς δεν θα ήθελαν να θυμούνται επειδή ήταν άβολη ή είχαν κάποια κακή έκφραση.
  • Σε πολλές περιπτώσεις η φωτογραφία φωνάζει ότι έχει φάει χοντρό κροπάρισμα. Καταλαβαίνεις δηλαδή ότι ο φωτογράφος τράβηξε ό,τι να’ναι με μεγάλο βάθος πεδίου και στη συνέχεια έκοψε ένα τμήμα της εικόνας που «έλεγε μια ιστορία».
  • Έχει γίνει άριστος χειρισμός στο φως. Βέβαια κι εγώ αν τράβαγα φωτογραφίες με ασπρόμαυρο φιλμ που γράφει 13 στοπ φωτεινότητας και είχα δικό μου σκοτεινό θάλαμο για να κάνω τα κόλπα μου, αν γυρνούσα στους δρόμους σαν την άδικη κατάρα και τράβαγα ό,τι άσχημο και αδιάφορο έβλεπα μπροστά μου, από κάθε φιλμ θα έπαιρνα μια τυχαία φωτογραφία με άριστο χειρισμό φωτός. Παραπάνω θα έπαιρνα, αλλά 100% μία θα ήταν απολύτως άψογη.

Όλα αυτά δεν θα με είχαν απασχολήσει ιδιαίτερα, μιας και δεν είμαι φίλος του συγκεκριμένου είδους φωτογραφίας αφού δεν αγγίζει τα αισθητικά κριτήρια μου. Επίτηδες έγραψα αυτό το άρθρο αφού έχω ήδη δημοσιεύσει μια δική μου αντίστοιχη φωτογραφία. Κι εγώ άμα γουστάρω μπορώ να τραβάω στο δρόμο και να βγάζω μαυρίλα, αλλά δεν κάνω μόνο αυτό ούτε θεωρώ ότι αυτό υπερέχει όλων των άλλων. Δεν έχω πρόβλημα με το αντικείμενο αυτό καθεαυτό, αλλά με τις συμπεριφορές των φωτογράφων. Από την πρώτη στιγμή που άρχισα να δημοσιεύω φωτογραφίες μου στο διαδίκτυο, άρχισα να δέχομαι επιθέσεις. Έχω δεχθεί άπειρες επιθέσεις μέχρι σήμερα επειδή οι άνθρωποι αυτοί έχουν θέσει στόχο να διαφυλάξουν τη «φωτογραφία» από τα μιάσματα, εμάς που δεν εφαρμόζουμε όσα δίδαξαν οι «δάσκαλοι» αλλά κάνουμε του κεφαλιού μας. Επίθεση στην επίθεση, έχω φορτιστεί συναισθηματικά τόσο που αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο.

Η κριτική είναι πολύ καλή ανατροφοδότηση για τον καθένα, ακόμη και για το φωτογράφο. Ακόμη και στις καλύτερες φωτογραφίες μπορείς να βρεις ψεγάδια και να συμβουλέψεις το φωτογράφο ώστε την επόμενη φορά να τα αποφύγει. Κάποιες φορές η διαφορά ανάμεσα σε μια πολύ καλή φωτογραφία και σε μια τέλεια κρίνεται στις λεπτομέρειες. Πάντα δεχόμουν την κριτική με ευγνωμοσύνη γιατί μου έχει προσφέρει πολλά. Όταν δέχομαι κριτική πάντα πηγαίνω και βλέπω τη δουλειά αυτού που με κρίνει. Αν είναι πολύ καλή, τότε η κριτική έχει για μένα μεγάλη βαρύτητα. Είναι τιμή μου να με κρίνει ένας εξαίρετος φωτογράφος και θα κρατήσω τις συμβουλές του σαν ευαγγέλιο. Αν η δουλειά του φωτογράφου που με κρίνει δεν είναι καλή -σύμφωνα με το δικό μου κριτήριο-, τότε θα λάβω σοβαρά υπ’όψιν τις συμβουλές, θα τις εξετάσω αλλά δεν θα τις υιοθετήσω απόλυτα.

Αν με κρίνει για ακόμα μια φορά, απαξιωτικά, μηδενιστικά και ενίοτε εξευτελιστικά  ένας φωτογράφος που η δουλειά του είναι μόνο θολά ανεστίαστα και αδιάφορα κάδρα, αν ακόμα μία φορά μου αρχίσουν ιστορίες για τους «δασκάλους» που μισούν όλα τα είδη αισθητικά όμορφης φωτογραφίας, τότε θα βγω και θα γράψω το sequel του παρόντος άρθρου με ακόμη περισσότερη εμπάθεια!

Συγγραφή: Αndreas Langousis