Πρωτοχρονιά στη Βόρεια Ελλάδα με χιόνια

Χιονισμένα παγκάκια

Αυτή ήταν η έκπληξη που μας φύλαγε ο καιρός στη Βόρεια Ελλάδα για την Πρωτοχρονιά, χιόνια όμορφα και άκρως… φωτογραφικά. Αν και τώρα τελευταία τραβάω φωτογραφίες με το κινητό τηλέφωνο, δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να «ξεσκονίσω» την παλιά 40d με τον υπερευρυγώνιο φακό. Το αποτέλεσμα αποζημιώνει…

Advertisements

Λαχτάρα για λίγο χιόνι

Παρνασσός
Είχα πεθυμήσει να δω λίγο χιόνι. Αφού ο καιρός δε μου είχε κάνει το χατήρι, τελικά αποφάσισα να ανηφορίσω προς το βουνό. Ήταν μαγικά, ένα κάτασπρο πέπλο είχε σκεπάσει τα πάντα! Δεν θα έχανα με τίποτε την ευκαιρία να πάρω μερικές λήψεις με τον αγαπημένο μου υπερευρυγώνιο φακό…

Μετά από λίγη περιπλάνηση στο βουνό και βουτηγμένος μέχρι το γόνατο στο χιόνι, είχα βρει το κατάλληλο κάδρο. Σήκωσα τη μηχανή και… «κλικ». Αυτή η λήψη μου «γέμισε» τις μπαταρίες, με έκανε να νιώσω φωτογράφος και πάλι.

Βράχια

Βράχια

Η ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετικά καθαρή, ενώ λίγο πιο μακρυά επικρατούσε ομίχλη. Τα βράχια ταλαιπωρημένα από τα κύματα, είχαν βαθιά χαραγμένα σημάδια με περίεργους χρωματισμούς.

Σε κάποια σημεία το νερό της θάλασσας σχημάτιζε λίμνες που μέσα τους φύτρωναν πράσινα φυτά σαν βρύα. Πήρα μερικές λήψεις κι έφυγα, αυτή πρέπει να είναι η καλύτερη απ’ όλες.

Νερό τρεχούμενο και ήλιος κόντρα

Νερό τρεχούμενο

Μια από τις σπάνιες φορές που αποφάσισα να τραβήξω φωτογραφία με τον ήλιο κόντρα. Κάτι διαφορετικό είχα στο μυαλό μου, όμως δεν κατάφερα να το υλοποιήσω στην εντέλεια.

Το κακό με τις φωτογραφίες κόντρα ήλιου είναι πως δεν είσαι ποτέ σίγουρος για τη λήψη μέχρι να τις ανοίξεις στην οθόνη του υπολογιστή σου. Αρκετό καιρό μετά και εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά, αποφάσισα ότι έπρεπε να κάνω κάποια πράγματα διαφορετικά. Ήταν όμως πολύ αργά…

Το οροπέδιο

Το οροπέδιο

Αποτυχία!

Μετά από διαδρομή πολλών χιλιομέτρων και πάρα πολύ κόπο, κατάφερα να φτάσω στο οροπέδιο. Ήταν μαγευτικά, τα κόκκινα λουλουδάκια έδιναν όμορφες κόκκινες ανταύγειες στο απέραντο πράσινο. Το φως έπεφτε άπλετο πίσω από τα σύννεφα που βρίσκονταν στο βάθος του ορίζοντα. Ώρα να βγάλω φωτογραφίες σκέφτηκα…

Έστησα τη μηχανή πάνω στο τρίποδο, ρύθμισα μικρό διάφραγμα για να έχω όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βάθος πεδίου, πήρα μια ανάσα και ξεκίνησα. Αποτυχία!

Τα σύννεφα φωτίζονταν τόσο έντονα από τον ήλιο, που δημιουργούσε μεγάλη αντίθεση με το έδαφος, ιδίως αυτό που βρισκόταν κοντά μου. Δοκίμασα μερικές λήψεις ακόμη αλλά όλες βγήκαν προβληματικές. Γύρισα πίσω απογοητευμένος, έθαψα τις φωτογραφίες σε ένα συρτάρι (του σκληρού μου δίσκου) όπου έμειναν για χρόνια.

Μήπως να τις «πείραζα» λίγο;

Σήμερα, χάζευα παλιές φωτογραφίες και βρήκα πάλι μπροστά μου το άλμπουμ από το οροπέδιο. Μια ιδέα στριφογύρισε στο μυαλό μου, μήπως να τις «πείραζα» λίγο; Έβαλα μπρος το ufraw και ξεκίνησα…

Προσπάθησα να μειώσω τη φωτεινότητα στα φωτεινά σημεία (σύννεφα κλπ), αυξάνοντας παράλληλα τη φωτεινότητα στα σκοτεινά σημεία (το έδαφος κοντά μου). Από κάποια στιγμή και μετά, άρχισε να μοιάζει με «κανονική» φωτογραφία τοπίου.

Το αποτέλεσμα δεν είναι ιδανικό, όμως κάτι σώθηκε να μου θυμίζει το υπέροχο οροπέδιο. Δυστυχώς, το μόνο που δεν κατάφερα ήταν να κάνω τα κόκκινα λουλουδάκια να ξεχωρίζουν, όπως την ημέρα που τα είχα ζωντανά μπροστά μου.

Το Geiranger fjord

Image

Σήμερα διαπίστωσα ότι δεν είχα ανεβάσει στο blog καμία φωτογραφία από το Geiranger fjord, το πιο πολυφωτογραφημένο αξιοθέατο της Νορβηγίας. Αισθάνθηκα μεγάλη ντροπή που έκρυβα αυτή τη φωτογραφία επί τόσα χρόνια!

Δεν είχα χρησιμοποιήσει καμιά φοβερή τεχνική, όμως η απίστευτη ομορφιά του τοπίου δεν αφήνει περιθώρια για κακές λήψεις. Ακόμη και ο χειρότερος φωτογράφος μπορεί να μεγαλουργήσει μπροστά σε αυτό το αριστούργημα της φύσης!

Image

Για να ολοκληρώσω την ξενάγηση, σας παραθέτω μια ακόμη φωτογραφία από την πίσω μεριά της πλαγιάς, που βλέπει σε ένα άλλο φιορδ. Πραγματικά απίστευτη εμπειρία να περιδιαβαίνεις εκείνη την περιοχή!

Ψάχνοντας στο συρτάρι -στο σκληρό δίσκο δηλαδή, που όμως δεν ακούγεται τόσο ποιητικά- ανακάλυψα αρκετές ακόμη φωτογραφίες που περιμένουν για να δημοσιευτούν. Σίγουρα θα υπάρξει συνέχεια… Όχι, νομίζατε ότι θα γλιτώνατε από μένα…

Χειμώνας

ImageΧειμώνας, βόλτα στο βουνό. Ένα ξεχασμένο μονοπάτι διακρίνεται με δυσκολία. Τα πεσμένα φύλλα το έχουν σκεπάσει για τα καλά. Το κοκκινωπό χρώμα τους ήταν τόσο μαγευτικό που το -κατά τα άλλα αδιάφορο- τοπίο έμοιαζε να ζωντανεύει.  Αμέσως αποφάσισα να πάρω μια φωτογραφία. Κατηφόρισα προς το αμάξι μου για να φέρω το τρίποδο, με τόσο λίγο φως ήταν μεγάλο το ρίσκο να βγει η φωτογραφία κουνημένη.

Επέστρεψα βιαστικά, έστησα το τρίποδο και πήρα μια λήψη. Ο φακός στο φουλ ευρυγώνιο όπως πάντα. Η αποστολή μου είχε τελειώσει.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Ζωντανός

ηλιοβασίλεμα

Πέρασε καιρός

Επιτέλους, τα ξαναλέμε πάλι μετά από καιρό. Πέρασε ένα μεγάλο διάστημα που δεν έβγαλα καθόλου φωτογραφίες. Κάποιες αναμνηστικές από τα παιδιά μου προτίμησα να τις βγάλω με το κινητό. Είναι μεγάλη η ευκολία του κινητού όταν δεν έχεις καθόλου χρόνο, παίρνεις μια λήψη και τέλος. Ούτε ανάγκη για μετατροπή από raw και post processing, ούτε τίποτε. Απλά τη βγάζεις και την έχεις. Προφανώς η ποιότητα είναι υποδεέστερη όμως από το να μη βγάλω καθόλου φωτογραφίες, μάλλον είναι καλύτερα να βγάλω έστω και κάποιες. Είναι ο μόνος τρόπος για να σταματήσω το χρόνο που κυλάει βίαια και παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα του, να δημιουργήσω αναμνήσεις, να θυμάμαι.

Τον τελευταίο καιρό αυτό που μου έλλειψε εκτός από ελεύθερος χρόνος, ήταν τα τοπία. Ξαφνικά ανακάλυψα ότι για να βλέπεις τοπία πρέπει να ταξιδεύεις ή έστω να κάνεις αρκετές βόλτες. Ακόμη και αν έχεις φανταστικά τοπία δίπλα σου, δε μπορείς να τα δεις καλλιτεχνικά διότι το μάτι σου τα έχει χορτάσει από καιρό, τα έχει βαρεθεί. Θέλεις νέα τοπία, να σου τραβήξουν την προσοχή και τότε ίσως μπορέσεις να παίξεις με το φως και να πάρεις μια καλή φωτογραφία. Συνοψίζω, ελεύθερος χρόνος, ταξίδια, βόλτες, καταλήγουμε στο οικονομικό.

Μια νέα κοσμοθεωρία

Πριν την κρίση, πάντα είχα στο μυαλό μου ότι η φωτογραφία τοπίου είναι ένα ακριβό χόμπυ λόγω του ότι σε ωθεί να αγοράζεις ακριβό εξοπλισμό. Μέχρι πρόσφατα ποτέ δε μου είχε περάσει από το μυαλό ότι τα έξοδα για ταξίδια και μετακινήσεις που προυποθέτει η φωτογραφία τοπίου είναι σαφώς μεγαλύτερα από ένα σώμα, ένα φακό και ένα τρίποδο. Παλιά θεωρούσα δεδομένο ότι θα πηγαίνω εκδρομές, τώρα πια θεωρώ δεδομένο ότι θα κινούμαι κυρίως γύρω από το σπίτι μου.

Βρίσκομαι σε μεγάλη σύγχυση, μάλλον πρέπει να αναθεωρήσω αρκετά την κοσμοθεωρία μου μέχρι να μπορέσω να την προσαρμόσω στα δεδομένα της σύγχρονης ελλάδας. Κατάφερα να βάλω τη ζωή μου σε μια σειρά, τώρα πρέπει να μάθω να διακρίνω τα φανταστικά τοπία που είναι γύρω μου αν θέλω να συνεχίσω να είμαι φωτογράφος. Τα βράδια ονειρεύομαι ότι ζω σε έναν παράλληλο κόσμο που η βενζίνη έχει μισό ευρώ το λίτρο, και ταξιδεύω σε βουνά και ποτάμια όπως με ευχαριστούσε παλιότερα.

Ο φωτογράφος μέσα μου είναι ζωντανός

Αυτό το καλοκαίρι βρέθηκα σε ένα φανταστικό ξωκλήσι για μια βάφτιση, πήρα μαζί και τη μηχανή γιατί φοβήθηκα ότι θα σκουριάσει από την αχρηστία. Όταν τελείωνε η βάφτιση είχε πέσει ο ήλιος αρκετά και είχε δημιουργήσει μια όμορφη εικόνα. Έκανα ασυναίσθητα μια κίνηση και τράβηξα. Έτσι απλά, χωρίς τριπόδια, με υψηλό ISO, απλά για να αισθανθώ ότι μπορώ ακόμη να πάρω μια φωτογραφία τοπίου. Για να αισθανθώ ότι ο φωτογράφος μέσα μου είναι ζωντανός και περιμένει πότε θα του δωθούν ξανά ευκαιρίες.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Ποδήλατο στη φύση

limni

Τελευταία χρησιμοποιώ σπάνια το φωτογραφικό μου εξοπλισμό -σε βαθμό που φοβάμαι μήπως σκουριάσει- και δεν είναι παράδοξο να υπάρχουν φωτογραφίες σε κάρτες μνήμης και σκληρούς δίσκους μέσα σε συρτάρια. Έχω τουλάχιστον 2.000 φωτογραφίες που θέλουν βασική επεξεργασία και περιμένουν υπομονετικά να βγουν από την αφάνεια. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφεύγω να τραβήξω νέες, φοβάμαι ότι θα γίνουν 3 ή 4 χιλιάδες και τότε θα είναι ακόμη πιο δύσκολο να βρω το χρόνο για να τις «εμφανίσω».

Σήμερα έψαξα και βρήκα μια φωτογραφία που είχα τραβήξει λίγο πριν την εκπνοή του 2011. Φυσικά σαν φωτογραφία είναι κακοτραβηγμένη και τεχνικά κάτω του μετρίου, έχει όμως «κάτι». Ποδήλατο στη φύση, μια ανάσα ξεκούρασης δίπλα στη λίμνη, δεν χρειάζονται πολλά για να έχεις μια φωτογραφία που μιλάει από μόνη της.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Το σπήλαιο από πάγο

skaftafell icelandΔεν συνηθίζω να δημοσιεύω φωτογραφίες άλλων, όμως γι’ αυτή έκανα μια εξαίρεση. Από την πρώτη ματιά που της έριξα μου αιχμαλώτισε το βλέμμα. Το φως όπως περνάει μέσα από τα στρώματα του πάγου μοιάζει να δημιουργεί μαγευτικούς σχηματισμούς. Ας όψεται η οικονομική κρίση που μας έχει ξετινάξει, σε άλλη εποχή θα είχα ήδη βάλει στόχο ζωής να επισκεφθώ το εν λόγω σπήλαιο το οποίο είναι στην Ισλανδία και ονομάζεται Skaftafell. Τη φωτογραφία την έλαβα μέσω ενός chain mail, έψαξα αρκετά για να βρω τον ιδιοκτήτη αλλά η προσπάθεια ήταν άκαρπη. Μακάρι να βρεθεί και να του αποδώσω τα credits γιατί τέτοιες φωτογραφίες λίγοι μπορούν να τις βγάλουν και είναι κρίμα να εκμεταλλευόμαστε όλοι οι υπόλοιποι τον κόπο τους χωρίς καν να τους αναφέρουμε.

Συγγραφή: Αndreas Langousis