Μα τι σκέφτονταν;

Ένα ανοιξιάτικο πρωινό με χειμωνιάτικη διάθεση περπατούσα στα Χανιά. Δεν είχα διάθεση να βγάλω φωτογραφίες, όμως κουβαλούσα τη φωτογραφική μήπως και μου έρθει κάποια στιγμή η έμπνευση. Είδα ένα σπίτι ερειπωμένο. Μου τράβηξε την προσοχή κάτι άσπρο που γυάλιζε πάνω στην παλιά ξύλινη πόρτα. Πήγα λίγο πιο κοντά και συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για αυτοκόλλητο. Αμέσως πήγε το μυαλό μου ότι μπορεί να είναι κάποια ειδοποίηση για κατεδάφιση ή κάτι σχετικό. Από καθαρή περιέργεια πήγα κοντά να το διαβάσω. Το περιεχόμενο του αυτοκόλλητου με άφησε άφωνο. Φαινομενικά ήταν τοποθετημένο σε εντελώς λάθος σημείο, δεν είχε καμία λογική το συγκεκριμένο σύνθημα πάνω σε αυτό το ερείπιο.Τράβηξα μια αναμνηστική φωτογραφία συλλογιζόμενος «Μα τι σκέφτονταν;».

Μετά από λίγο καιρό που ξαναείδα τη φωτογραφία στον υπολογιστή μου, όλα φαίνονταν διαφορετικά. Υπήρχε μια αρμονία στη φωτογραφία. Σκουριασμένα καρφιά στην πόρτα, σκουριασμένα τα μυαλά που έγραψαν το σύνθημα, κι ας αναφέρεται ότι γράφτηκε από «νέους». Ερείπιο έτοιμο προς κατεδάφιση το κτίριο, ερειπωμένες αντιλήψεις στο χαρτί, απομεινάρια παλιότερων εποχών. Τελικά είχαν διαλέξει το σωστό σημείο για να τοποθετήσουν το αυτοκόλλητο.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Advertisements

Εκκλησάκι

Συνήθως όταν βλέπω εκκλησίες υπάρχουν πράγματα που με ενοχλούν. Τεραστίων διαστάσεων καμπαναριά, αχανείς ναοί, χρυσοποίκιλτα κιτς διακοσμητικά, αγιογραφίες που καλύπτουν μέχρι και την τελευταία γωνία, μάρμαρα, πολυέλαιοι και άλλα πανάκριβα αξεσουάρ. Είναι πολλά τα πράγματα που συμβολίζουν την ανθρώπινη ματαιοδοξία και λιγότερα αυτά που θυμίζουν τους σκοπούς που η εκκλησία θα έπρεπε να προωθεί.

Συνάντησα ένα ταπεινό εκκλησάκι σε ένα μικρό χωριό, ένα εκκλησάκι που δεν έχει αλλοτριωθεί, δεν έχει στολιστεί σαν καρναβάλι. Το μόνο του αξεσουάρ είναι ένας υπεραιωνόβιος πλάτανος στην αυλή του. Η ματαιοδοξία δεν έφτασε σε αυτό το χωριό…

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Ενοικιάζεται

Περίπατος στην πόλη. Οι εικόνες εναλλάσσονται, άλλες όμορφες, άλλες άσχημες. Ένα ενοικιαστήριο σου τραβάει το βλέμμα. Γυρνάς το κεφάλι, σηκώνεις τη φωτογραφική μηχανή, εστιάζεις και πατάς το κουμπάκι. Ακούς το κλείστρο να κλείνει με κρότο, ξέρεις ότι η εικόνα έχει καταγραφεί στη μνήμη. Ίσως κάποιος άλλος ξεδιαλύνει το μυστήριο και σου λύσει την απορία. Απομακρύνεσαι με αργά βήματα.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Το ζωγραφιστό τζαμί

Όσοι έχουν πάει στα πομακοχώρια της Ξάνθης ξέρουν την κατάσταση που επικρατεί εκεί. Ξεχασμένοι από το θεό, χωρίς δημόσια έργα, χωρίς καμία μέριμνα από την Πολιτεία. Οι κάτοικοι φτωχοί στο σύνολο τους. Είναι και λογικό αν σκεφτείς πως μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν αποκλεισμένοι με μπάρες και δεν είχαν δικαίωμα να είναι κάτοχοι ούτε ενός τρακτέρ. Όσοι δεν έχουν πάει γνωρίζουν ελάχιστα πράγματα, γιατί κανείς δεν ασχολείται με τους Πομάκους.

Η παράνοια ξεκινάει κάπου εδώ. Οι Πομάκοι -κάτοικοι Ελλάδας- δεν έχουν κάλυψη από την ελληνική τηλεόραση, δημόσια ή ιδιωτική. Έχουν όμως από την τούρκικη γιατί το Τούρκικο προξενείο βλέποντας την ευκαιρία τους έχει μοιράσει πιάτα και δορυφορικούς δέκτες για να βλέπουν Τούρκικη τηλεόραση. Παίζονται πολλά περίεργα παιχνίδια στις πλάτες τους. Αυτοί όμως ζουν με χαμόγελο και αξιοπρέπεια. Αν και τα σπίτια τους είναι φτωχικά υπάρχει ένα κτίριο που συγκεντρώνει όλη τη φροντίδα των κατοίκων, το τζαμί τους. Μπορεί κι αυτό να είναι φτωχικό αλλά είναι τόσο περιποιημένο που ανάμεσα στα υπόλοιπα σπίτια μοιάζει με παλάτι. Όταν το είδα έμεινα έκθαμβος. Ζωγραφισμένο όλο με το χέρι, πανέμορφο, αποτελεί την πιο δυνατή εικόνα που πήρα μαζί μου φεύγοντας.

Συγγραφή: Αndreas Langousis