Να πάνε να γαμηθούν οι αγανακτισμένοι

Μια από τις συγκεντρώσεις που πήγα, απουσιάζει εντελώς το στοιχείο της διαμαρτυρίας

Όταν ξεκίνησε το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών είπα να συμμετάσχω κι εγώ γιατί όλες οι τελευταίες πορείες που είχαν διοργανώσει οι συνδικαλιστές μας ήταν φιάσκο και δεν έβλεπα άλλο τρόπο άμεσης διαμαρτυρίας. Δεν είδα με καθόλου καλό μάτι τη συμμετοχή ανθρώπων με τόσο διαφορετικές πεποιθήσεις αλλά σκέφτηκα ας τους δώσω μια ευκαιρία. Στην πορεία ξενέρωσα με διάφορα πράγματα, κυρίως με αυτούς που έψαχναν ευκαιρία για να τραγουδήσουν τον εθνικό ύμνο και ορισμένοι να χαιρετήσουν φασιστικά κατά τη διάρκεια του. Αναρωτιόμουν τι στο διάολο κάνω με αυτούς τους ανθρώπους που οι απόψεις μας διαφέρουν κατά 3 έτη φωτός απόσταση.

Αργότερα κατάλαβα πως οι αγανακτισμένοι και οι λαϊκές συνελεύσεις είναι το νέο trend και σταμάτησα να πηγαίνω. Ο κόσμος πήγαινε να κάνει περατζάδα, έλειπε το στοιχείο της έντονης διαμαρτυρίας. Πολλοί πήγαιναν για να αυτοπροβληθούν και να προπαγανδίσουν τις απόψεις τους, άλλοι για χαβαλέ, άλλοι για τα βρώμικα, άλλοι ήταν βολεμένοι πασόκοι που απλά δεν συμφωνούσαν σε μερικά σημεία των πολιτικών λιτότητας. Αυτοί που ήθελαν πραγματικά να διαμαρτυρηθούν ήταν καταδικασμένοι να βρίσκονται ανάμεσα σε μια ετερόκλητη μάζα ανθρώπων που αποδυνάμωνε το στοιχείο της διαμαρτυρίας και πρόσθετε χαρακτηριστικά λαϊκού πανηγυριού.

Μετά από αρκετό καιρό που δεν ασχολούμαι πια με το θέμα, παρατηρώ διάφορους από τους ανθρώπους που ήταν αγανακτισμένοι και πως χειραγωγούνται από τα media και τους «αρχιερείς» της προπαγάνδας.

  • Για τους φασίστες αρκεί μια ένταση στο Αιγαίο με τους Τούρκους και τα δήθεν πετρέλαια ώστε να συμπλεύσουν με το κράτος και να ξεχάσουν όλα τα προβλήματα που έχουν.
  • Για τους υπόλοιπους αρκεί να μας κατακερματίσουν σε μικρές ομάδες και να στρέψουν τη μία εναντίον της άλλης. Πχ, εργαζόμενοι εναντίων ανέργων, ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίων δημοσίων, υπάλληλοι του υπουργείου οικονομικών εναντίων άλλων υπουργείων, κλπ.

Ξαφνικά βρισκόμαστε να τρώμε τις σάρκες μας και έχουμε ξεχάσει ποιοι λόγοι μας οδήγησαν στο βούρκο. Δεν υπάρχει ιδεολογία, μόνη πυξίδα μας το βραχυπρόθεσμο προσωπικό συμφέρον. Να πατήσουμε πάνω στα πτώματα των συνανθρώπων μας ώστε να τη βγάλουμε καθαρή. Η αλληλεγγύη είναι μια άγνωστη λέξη για εμάς.

Αυτή την ώρα χάνονται οι εργασίες κατά χιλιάδες, οι άστεγοι πληθύνονται διαρκώς, άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια για το φαγητό τους, γονείς αφήνουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα γιατί δε μπορούν να τα θρέψουν. Αυτή την ώρα, το να βγαίνεις και να δηλώνεις αγανακτισμένος είναι γελοίο, είναι ασέβεια. Κάτσε καλύτερα στο σπίτι σου αν δεν έχεις σκοπό να παλέψεις για τους συνανθρώπους σου και για σένα.

Να πάνε να γαμηθούν οι αγανακτισμένοι. Ό,τι κι αν πάθουμε σαν λαός μας αξίζει, γιατί λειτουργούμε πάντα με γνώμονα το κοντόφθαλμο προσωπικό συμφέρον.

Συγγραφή: Αndreas Langousis

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s